
ДУШАНБЕ, 22.03.2025./АМИТ «Ховар»/. Наврӯз бо ҳама ҳусни табиию заминиаш намунаи фарҳангу тамаддуни олӣ ба ҳисоб рафта, аз давраҳои дерин барои муҳаббату самимият ва ҳамдигарфаҳмию ваҳдати байни инсонҳо заминаи беҳтарини маънавӣ фароҳам овардааст. Яке аз рамзҳо ва шириние, ки ҷараёни омодасозии он шумораи зиёди мардумро ҷамъ намуда, хурсандию нишоти ҳамагонӣ ба вуҷуд меорад, ин маросими суманакпазӣ мебошад. Дар ҷараёни он пиру барно иштирок намуда, бо хондани сурудҳои наврӯзӣ ва рақсу бозӣ ба базм шукуҳу шаҳомати хосса мебахшанд.
Идома














